ฉีหลินเค่อ

ในฐานะทหารตายที่ Long Wu เตรียมไว้ล่วงหน้า เลี้ยงดูไว้ที่เมืองไป๋เฮ่อเพื่อคุ้มครองสายของตัวเองในยามจำเป็น ฉีหลินเค่อใช้ชีวิตที่เมืองไป๋เฮ่อในฐานะชาวบ้านธรรมดามาโดยตลอด ที่นี่วิทยายุทธ์ของเขาไม่มีที่ใช้ประโยชน์ ทว่าเขาก็ไม่เคยกลัดกลุ้มเพราะเหตุนี้ ในสายตาของเขา บางทีการแก่ตายที่นี่ตลอดชีวิตอาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุด เพราะอย่างน้อยนั่นก็หมายความว่าท่านและครอบครัวปลอดภัย

ทว่าปีที่สิบสองของ “องค์กร” เสียงเคาะประตูถี่ ๆ ชุดหนึ่งดุจระลอกน้ำ ได้ค่อย ๆ เปลี่ยนครึ่งชีวิตหลังของฉีหลินเค่อ และพาเขาแล่นไปในทิศทางที่ไม่อาจคาดเดา

ในโลกนี้มีการรอคอยสักกี่ครั้งที่จะยาวนานทั้งชีวิต? และมีสักกี่คนที่ยอมใช้ทั้งชีวิตเพื่อรักษาสัญญาข้อหนึ่ง? ฉีหลินเค่อไม่รังเกียจที่จะเสียเวลาทั้งชีวิตในเมืองเล็ก ๆ ชื่อไป๋เฮ่อแห่งนี้ ถึงขั้นหวังว่าชีวิตของเขาจะเป็นเช่นนี้ เพราะอย่างน้อยนั่นก็หมายความว่าคนคนนั้นและครอบครัวสบายดี

คนคนนั้นคือ Long Wu ผู้ได้รับความคาดหวังมากที่สุดในสายตรงตระกูลหลง และเคยมีพระคุณใหญ่หลวงต่อฉีหลินเค่อ หลังจากนั้นฉีหลินเค่อจึงยินดีติดตามและรับใช้เขา

ทุกคนต่างว่ากันว่า Long Wu มีหวังที่สุดที่จะได้เป็นหัวหน้าตระกูลหลงคนต่อไป แต่ตัวเขาเองก็รู้ดีว่าพี่น้องของเขาจะไม่มีทางยอมจบง่าย ๆ

เพราะเหตุนี้เขาจึงวางหมากฉีหลินเค่อไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ หมากที่ซ่อนอยู่นอกความผันผวนทั้งปวง

ฉีหลินเค่อที่ผ่านการฝึกฝนมาหลายปีจะรอเงียบ ๆ ที่เมืองไป๋เฮ่อ อาจรอทั้งชีวิต หรือภารกิจใหญ่จะมาถึงในอีกไม่ช้า

หากไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ก็ย่อมดีที่สุด — Long Wu สืบทอดตำแหน่งได้สำเร็จ กุมอำนาจใหญ่ และเขาถึงจะไม่มีที่ใช้ฝีมือ ก็ยังใช้ชีวิตได้อย่างสงบ

น่าเสียดายที่วงล้อแห่งชะตากรรม สุดท้ายก็กลิ้งไปบนเส้นทางหลังนั้น

วันนั้น เสียงเคาะประตูถี่ ๆ ชุดหนึ่งทำให้ฉีหลินเค่อตกใจ มีผู้หญิงคนหนึ่งมาที่หน้าประตูเขา ผู้หญิงที่ทั้งโทรมและเหนื่อยล้า

ในอ้อมแขนของเธอ ยังกอดทารกไว้แน่น

ฉีหลินเค่อรู้ทันทีว่าผู้มีพระคุณของตัวเองประสบเคราะห์ร้ายใหญ่หลวงแล้ว และภารกิจของเขาก็เพิ่งเริ่มต้น

ผู้หญิงคนนั้นชื่อ Mo Zhaoyun เป็นสาวใช้ของภริยา Long Wu และทารกในอ้อมแขนของเธอ ย่อมเป็นบุตรชายคนเดียวของ Long Wu พันธกิจของฉีหลินเค่อและ Mo Zhaoyun คือร่วมกันเลี้ยงเด็กคนนี้ให้โตเป็นผู้ใหญ่ เพื่อฟื้นฟูตระกูลหลงในภายหน้า

ทว่าทันใดนั้น ฉีหลินเค่อก็สังเกตเห็นขึ้นมาว่า ในฐานะคนที่เคยติดตาม Long Wu มาหลายปี เขาคุ้นเคยกับกลิ่นอายความสูงศักดิ์แต่กำเนิดของ Long Wu เป็นอย่างดี กลิ่นอายนี้แม้แต่ในตัวทารกน้อยก็ยังมีการสืบทอดอยู่บ้าง แต่ในตัวทารกที่เป็นบุตรของ Long Wu คนนี้ กลับไม่มีกลิ่นอายนั้นแม้แต่ครึ่งเสี้ยว

ฉีหลินเค่อแม้จะสงสัยในใจ แต่การสนทนาในนาทีต่อมาก็ยืนยันได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นสาวใช้ของภริยา Long Wu จริง ฉีหลินเค่อจึงกดความสงสัยนี้ลงไปในใจ และตัดสินใจจะเลี้ยงเด็กคนนี้ร่วมกับ Mo Zhaoyun พวกเขาตั้งชื่อเด็กคนนี้ว่า “Long Fuyuan” รักและเลี้ยงดูเขาดั่งลูกในไส้ อบรมอย่างพิถีพิถัน…

ในกาลเวลาอันยาวนาน คนสามคนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันเดิมก็กลายเป็นเหมือนญาติสายเลือดแท้ ในปีเดือนที่ฝนลมโคลงเครงนี้ พวกเขาพึ่งพากันและปกป้องกันและกัน

ฉีหลินเค่อทำตามที่ Long Wu ฝากไว้ มอบป้ายตระกูลหลงของตระกูลหลงที่เขาทิ้งไว้ให้ Long Fuyuan สอนวิชาดาบตระกูลหลงให้ ตำราดาบประจำตระกูลก็ถ่ายทอดให้… ทุ่มเทสุดกำลัง ครบทุกด้าน นอกจากปราณดาบทองคำที่หลอมอยู่ในสายเลือดตระกูลหลงแล้ว เขาแทบไม่มีอะไรที่สอนไม่ได้

เมื่อ Long Fuyuan โตขึ้น เขาหน้าตางดงาม วิชาดาบตระกูลหลงเชี่ยวชาญถึงขีดสุด กิริยาท่าทางก็สง่างามไม่ธรรมดา ทุกสิ่งทุกอย่างของเขาใกล้เคียงกับทายาทตระกูลหลงของจริงมากขึ้นเรื่อย ๆ ยกเว้นเรื่องเดียว — เขาไม่เคยปล่อยปราณดาบทองคำที่เป็นตัวแทนตระกูลหลงได้เลย

เมื่อเผชิญกับ Long Fuyuan ที่ทุ่มเต็มกำลังแต่ยังปล่อยปราณดาบทองคำไม่ได้ ฉีหลินเค่อก็อ้างเหตุว่ายังอายุน้อยไปฝ่ายหนึ่ง ส่วนอีกฝ่ายความสงสัยของเขาเองก็หนักขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อนึกถึงสภาพตอนที่เห็น Long Fuyuan ครั้งแรก ฉีหลินเค่อในเวลานี้แทบยืนยันได้ — Long Fuyuan อาจไม่ใช่ลูกของ Long Wu

ทว่าฉีหลินเค่อก็ยังฝังความสงสัยนี้ไว้ในใจจนได้ ด้านหนึ่ง ต่อให้หยวนเออร์ไม่ใช่บุตรของ Long Wu จริง แต่ตอนนี้ตระกูลหลงล่มสลายแล้ว ทายาทเดิมก็หายสาบสูญ ถึงหยวนเออร์จะไม่ใช่ทายาทของจริง เขาก็ยังพยุงป้ายของตระกูลหลงและฟื้นฟูตระกูลหลงได้ อีกด้านหนึ่งก็คือ ในระหว่างที่อยู่กับ Mo Zhaoyun และ Long Fuyuan ฉีหลินเค่อก็เกิดความรู้สึกจริง ๆ ขึ้นมา เขาจึงไม่อยากเปิดความสงสัยนี้ออกมาทำให้ครอบครัวนี้แตกสลาย

ปีที่สามสิบเอ็ดของ “องค์กร” ความวุ่นวายพวกหน้ากากปะทุขึ้น และ Long Fuyuan ก็ตัดสินใจก้าวเข้าสู่ยุทธภพในฐานะนักดาบไร้นามอย่างเป็นทางการ รอจนตัวเองมีปีกแข็งแรงขึ้นด้วยฝีมือแล้วค่อยเปิดเผยตัวตนทายาทตระกูลหลง เมื่อถึงเวลาก็จะมีการตอบรับจากทุกทิศ มอง Long Fuyuan ที่จากไปอย่างเปี่ยมชีวิตชีวา ฉีหลินเค่อกับ Mo Zhaoyun ยืนอยู่หน้าบ้านอวยพรให้เขา หวังให้เขาประสบความสำเร็จ และหวังให้เขาเดินทางปลอดภัย

ตอนแรก ทุกอย่างเป็นไปตามที่ Long Fuyuan คาดไว้ ฉีหลินเค่อกับ Mo Zhaoyun อยู่ที่เมืองไป๋เฮ่อก็มักได้ยินข่าวลือของ Long Fuyuan — เขาช่วยคนฝ่ายธรรมด้วยกันให้พ้นภัยทั่วทุกแห่ง และผู้เฒ่าในยุทธภพจำนวนมากเมื่อเห็นกิริยาท่าทางและวิชาดาบของ Long Fuyuan ก็จำตัวตนทายาทตระกูลหลงของเขาได้ทันที ไม่นาน Long Fuyuan ก็รวมคนฝ่ายธรรมที่ยินดีติดตามข้างกายไว้ได้กลุ่มหนึ่งโดยไม่เปิดเผยตัวตน

ทว่าเรื่องไม่คาดคิด มักเกิดขึ้นกะทันหัน วันหนึ่ง Long Fuyuan ก็กลับมาที่เมืองไป๋เฮ่อกะทันหัน สีหน้าหวาดหวั่น ราวกับแบกเรื่องหนักอึ้งไว้ในใจ หลังกลับถึงบ้าน Long Fuyuan ก็รีบบอกว่าอยากคุยกับแม่ของตนสักหน่อย สองคนจึงได้สนทนากันครั้งหนึ่ง

แต่สิ่งที่ทำให้ฉีหลินเค่อคาดไม่ถึงคือ หลังการสนทนา Long Fuyuan กลับคลั่งและหนีออกไปในทันที หายสาบสูญไป

ฉีหลินเค่อกับ Mo Zhaoyun ผู้ต่างเก็บความลับของตัวเองไว้ จึงออกเดินทางตามหาลูก แต่ก็ไม่อาจได้พบเด็กที่พวกเขาเลี้ยงดูมากว่ายี่สิบปีอีกเลย

Mo Zhaoyun ไม่รู้ว่า อดีตที่เธอซ่อนไว้อย่างระมัดระวังมาโดยตลอด ต่อฉีหลินเค่อแล้วไม่ใช่ความลับมานานแล้ว

และฉีหลินเค่อคิดว่า ขอเพียงเขาไม่เปิดโปง ในใจเธอก็จะสบายขึ้น

ในที่สุด ทั้งสองก็ตามร่องรอยไปจนถึงเรือนที่อยู่ของ Long Wu ในปีนั้น — จวงซิงหลง ทว่าที่นี่ในเวลานี้กลับถูกพวกหน้ากากต่าง ๆ ยึดครองไปหมดแล้ว และพวกหน้ากากหลายตัวก็ถึงขั้นปล่อย “ปราณดาบทองคำ” ได้!

ทั้งสองพยายามตามหาที่อยู่ของหยวนเออร์ในจวงซิงหลง ทว่าขณะที่ทั้งสองเข้าสู่ห้องนอนของ Long Wu ในอดีต “ที่พำนักชีหลง” คนของ “องค์กร” ก็มาถึงที่นี่พร้อมกัน

ทั้งสองที่จำได้ทันทีว่าเป็นคนของ “องค์กร” ก็ตั้งท่าขึ้นมาทันที เตรียมสู้จนตายกับคนของ “องค์กร” แต่คนที่มากลับบอกว่าทั้งสองไม่ได้รับการดัดแปลงปราณสังหารและไม่ใช่คนชั่ว ตนเองจึงไม่มีความจำเป็นต้องลงมือจริง ๆ

และต่อเรื่องนี้ Mo Zhaoyun ก็พูดแทนฉีหลินเค่อถึงความคิดของทั้งสอง — หนึ่ง ในปีนั้นตระกูลหลงล่มสลายในมือของ “องค์กร” ทั้งสองจึงมีความแค้นที่ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันกับ “องค์กร” อยู่แล้ว สอง คนของ “องค์กร” ที่มาที่นี่ต้องตามหาที่อยู่ของหยวนเออร์แน่นอน ในฐานะ “พ่อแม่” ของหยวนเออร์ ตัวเองต้องปกป้องหยวนเออร์

ดังนั้น ทั้งสองฝ่ายจึงปะทะกันอย่างดุเดือดบนหลังคาที่พำนักชีหลง และฉีหลินเค่อกับ Mo Zhaoyun สุดท้ายก็อ่อนกว่าอยู่หนึ่งขั้น ทั้งสองใกล้ตาย

จนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต เมื่อทั้งสองเล่าทุกอย่างในชีวิตให้กันฟัง เขาจึงค้นพบว่า แท้จริงแล้วเธอผู้เฝ้าความลับนี้ไว้คนเดียวไม่เคยสบายใจจริง ๆ เลย

เมื่อหวนมองชีวิตนี้ ความผิดใหญ่ได้ก่อขึ้นแล้ว แต่สิ่งเดียวที่เสียใจ กลับมีเพียงเรื่องนี้เรื่องเดียว

— เพราะการได้รู้จักและอยู่เคียงข้างเธอ ก็เพียงพอจะเติมเต็มความเสียใจทั้งหมดในชีวิตนี้แล้ว

ฉีหลินเค่อยิ้มและมองไปที่ Mo Zhaoyun ในวินาทีนั้น ใจของเขาสงบและเป็นสุขยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

ก่อนจะหลับตาลง ในดวงตาของทั้งสองคือคู่ชีวิตของชาตินี้ คือดวงตะวันและดวงจันทร์ในใจ

ฉีหลินเค่อเพียงปรารถนาให้ชาติหน้า ตัวเองได้เป็นครอบครัวเดียวกันกับ Mo Zhaoyun และ Long Fuyuan อย่างแท้จริง และใช้ชีวิตที่เรียบง่ายมีความสุขไปจนตลอดชีวิต